Paul Duhem

Paul Duhem (1919-1999) had twee hoofdthema's en twee neventhema's. De neventhema's waren molens en vogels die hij vooral vorm gaf gedurende enkele maanden in 1995 ; Zijn hoofdthema’s waren deuren en portretten.
Ik noem zij afbeeldingen de deuren maar mijn zienswijze is misschien te beperkend, misschien gaat het om een huis dat door de deur gesymboliseerd wordt. Het huis heeft een puntdak, dat afgerond of scherp is en vaak van een dakvenstertje voorzien is. De deur of het huis zijn rechthoekig, vierkant of erg smal en lang, en hebben ook een venster dat vaak in tweeën gedeeld is. Deze vensters zijn niet beschilderd, maar ondanks het gebrek aan gordijnen zie je geen bewoners. Soms geeft hij ook de functie van het huis aan. Als hij er een kruis op zet, kan je denken dat her om een kerk gaat, maar meestal blijft het bij een vage suggestie en kan je je verbeelding de vrije loop laten. Hoewel je het interieur van deze woningen niet ziet, kan je je het leven erin levendig voorstellen.
Maar de rode draad in zijn werk is de afbeelding van een man, zonder armen en benen, die hij eindeloos herhaalt. Op het eerste zicht zijn ze allemaal identiek, maar de emotie die ervan uitgaat is elke keer anders : van angst naar vreugde, van droefenis naar gedachten. Zijn wereld bestaat alleen uit mannen, zo lijkt het, de vrouw is in de vergetelheid geraakt. De ongetrouwde moeder uit het begin van de eeuw, die te weinig tijd heeft om zich om haar niet aanvaarde kind te bekommeren ? De vrouw als object van verlange, te zeer een verlangen om het op papier vast te leggen ? Als Paul over zijn portretten praatte, gaf hij hen namen, vaak waren dat namen uit zijn onmiddellijke omgeving. Een portret kon een uur later al iemand anders voorstellen. Hetzelfde gedrag, had hij als het over het beoordelend van zijn werk ging. Hij kon een tekening afbreken die hij een uur eerder goed had gevonden. Paul wou ook steeds iets nieuws doen, niet kopiëren.
Op een discrete manier, met de regelmaat van de klok , bouwde Paul Duhem zonder het te weten aan een omvangrijke oeuvre . Hij wou tot het einde doodschilderen, wat hij gedaan heeft. Zoals de boeren vroeger het maximum uit hun grond haalden zonder al te veel middelen, is Paul ons bijgebleven als iemand die zo min mogelijk middelen gebruikte. Dat was ook zo in onze relatie ; we hadden geen woorden nodig, enkele blikken of een attentie volstonden.

Bruno Gérard, La Pommeraie

Atelier

  • La Pommeraie - rue Neuve 15 7972 Ellignies-Sainte-Anne

Partager