Amber Lielo

Ik ben begonnen te schilderen op 50-jarige leeftijd in Pittem tijdens de opname. Ik heb altijd graag gefotografeerd, volgde aan het Kisp fotografie en dokatechnieken en op mijn 49e het eerste jaar academie fotografie. Mijn favoriete thema bij fotografie: het leven zoals het is.

Pas in Pittem ontdekte ik dat ik bijzonder graag schilder. Het is een zaligheid dat dit atelier er was. Eerst voorzichtig op papier met voornamelijk mijn handen als instrument. Dan na aanmoediging op doek. Hierbij bleek dat ik vooral met de hoofdkleuren werkte, en dan vooral rood, zwart en wit. Dit evolueerde naar het gebruik van een volledig kleurenpalet.

Ik houd van werken die vrij te interpreteren zijn, die niet ‘vast’ liggen, waar iedereen zijn ‘ding’ kan in vinden. Werken die ‘groeien’, ook al zijn ze ‘af’.

Ik schilder liefst met blote handen, zonder borstels, verf en met alles wat beschikbaar is: klei, potloden, houtskool, allerhande ‘restjes’. Acrylverf met blote handen en met borstels, zelfgemaakte hulpstukken van plastiek dozen en karton om de verf uit te wrijven. Het werk evolueert: laten komen, lijnen laten zijn en lijnen trekken, kleurvlakken laten zijn. Het minder kapotmaken van dingen die ik eigenlijk wel mooi vond.

De thema’s komen spontaan, ik vertrek vanuit de leegte, een wit vlak en laat de dingen begaan. Ik voel wel de behoefte om ‘iets’ te doen met blad, doek en verf. Soms heb ik er behoefte aan om bepaalde kleuren te gebruiken. Als ik dan begin, zie ik soms dingen verschijnen waar ik op wil doorwerken.

Het was voor mij een enorme verrassing dat dit mij zo kan helpen waar woorden niet komen.

 Er komen spontaan thema’s tevoorschijn die mij heel nauw aan het hart liggen: agressie, dood en verlangen, het rebelse in mij, afhankelijkheid versus onafhankelijkheid, hoop en wanhoop, liefde en vernietiging, schoonheid en het niets, afstand en nabijheid, leven verwekken en vernietigen, verdriet en onrust, pijn in al zijn facetten, erop of eronder.

Deze thema’s zijn (het) mijn leven. Ze betekenen dus ontzettend veel voor mij. Een manier van expressie die helend werkt.

De inspiratiebron: waar woorden tekortschieten. Het komt als het ware vanzelf door de stuwing in mij. Schilderen is weg van alles, het verstand op nul, laten komen wat komt of niet komt, weg van de wereld, weg van mijzelf en uiteindelijk blijkt het meer mijzelf te zijn dan wat dan ook. Het verlangen om te schilderen is vaak heel sterk aanwezig, een stuwing waar ik op in moet gaan. Een tot rust komen, om verder te kunnen, om te leven.

Schilderen zoals ik tot voor kort excessief kon fotograferen. 

Aan mijn dagelijks leven voegt dit een enorme meerwaarde toe, of andersom: het maakt het dagelijks leven meer mogelijk. Een proces van uiting en verwerking dat ik broodnodig heb.

 

Wat ben ik tussen mond en aars?

Een zwelling, geloof ik. Iets dat

uit haar schoot viel

en nu rolt naar een gat in de grond,

En nog wat natrapt in de damp

van het vers gemaaide gras.

Uit: van horen zeggen, 1970 (H. Claus)

Tentoonstellingen

Atelier

  • Kliniek Sint-Jozef - Boterstraat 6 8740 Pittem

Partager