Rob Van de Zande

Met de klassieke, maar pure toon waarmee Rob Van de Zande zijn poёzie kostumeert weet hij zich te onderscheiden van de andere dichters van deze tijd. Uit de ooghoek van een negentiende-eeuwse jongeling probeert hij de hardvochtige verlangens, triomfen of falingen, in soortgelijke galop te brengen met de vaak ondoorgrondelijke karakters van de personages.

Tragiek


Met onvermogen behoed ik mijn pen,
Alvorens ze jou terug ten tonele richt
En de rol in het schouwspel belicht,
Van de speler die ik geworden ben.

Het is niet dat je gegadigden besteelt
Of hun gelaat van masker onthult; 
Jij drijft noch berouw, noch in schuld
Voor de vertoning die jou is toebedeeld.

Maar eenieder wordt eens te buit gelegd
En de eenzame prijs van stilte ontzegd,
Ieder roept een keer haar strofen tot eer.

Toch ben jij, hetzij in Grieks gewaad
Of als doorn die Romeinse koppen schaadt,
De regel, de rol die ik eerst reciteer.

Exhibitions

Partager