Ann De Ridder

Na vooral redactiewerk en een modecarrière bij Walter Van Beirendonck, voelde Ann zich aangetrokken tot een opleiding mixed-media in Gent. Zij koesterde altijd al een gevoeligheid voor creativiteit via muziek, kunst, cultuur en mode en op een bepaald moment kwam het tot een ‘complete ommekeer’ in haar leven. Haar creativiteit komt tot uiting via collagetechnieken en schilderen met acryl – mat of satijn – in een formaat van veelal 20 op 20 cm.

 

Creatief werken is voor Ann ontstaan vanuit en gebaseerd op een ‘psychisch onbehagen’, af en toe gekoppeld aan een specifiek thema. Ann beschrijft het ook als een vorm van ‘therapie’ om haar heftig wisselende gevoelens te kunnen kanaliseren op een niet-destructieve wijze.

 

Een vaak terugkerende vorm is die van ‘monstertjes’, die telkens verwijzen naar een manier om haar afschuw voor zichzelf vorm te geven. Het zijn meestal zelfportretten. “Misschien een probleem met het zelfbeeld?” In de laatste reeks werken waarbij ze onder andere een krokodil heeft bekleefd met stukjes papier van kaarten uit een wegenatlas, is de krokodil het monsterlijke dier dat verwijst naar Ann “die haar weg grondig kwijt is” in het leven en die hoopt te vinden via de routes op de kaarten: “A la recherche du chemin perdu”.

 

De steeds terugkerende fluokleuren kwamen in vroeger werk meer uitgesproken voor dan nu en staan voor de ‘heftigheid’ waarmee ze haar emoties soms ervaart, terwijl ze die niet zo sterk kan of mag tonen aan de buitenwereld.

 

Ann heeft een grote bewondering voor Yayoi Kusama, Louise Bourgeois, Ed Templeton, Amen Dunes en Woven Hand, die volgens haar ook veel van zichzelf blootgeven via hun kunstmedium en dan vooral vanwege de gelaagdheid van hun emotionele expressie.

 

Exhibitions

Partager